پرواز سولو،روزی که هیچ وقت آدم فراموشش نمی کنه !

تو زندگی همه ما روزهای خوب و بدی هست که همیشه یادمون میمونه. برای خلبان ها ( البته من هنوز دانشجوی خلبانی هستم ) روزی که اولین پرواز سولو رو انجام میدی یه روز خیلی خاصه. من که این روز رو تا آخر عمر فراموش نمی کنم.

کی سولو شدم ؟

پنج شنبه ۲۶ خرداد ۱۴۰۱ حدود ساعت ۷:۳۰ بود که بعد از ۲ بار Touch and Go استاد کاپتان عبداله جانی تایید کرد که میتونم پرواز First Solo خودم رو انجام بدم.

من کاملا به عنوان تفریح وارد هوانوردی شدم. و زمانی که با اولین شرکت برای ثبت نام در کلاس ها تماس گرفتم و شرایط کارم رو توضیح دادم گفتند که نه شما نمیتونی و باید خیلی بیشتر وقت بزاری …

و این دقیقا چیزی بود که من همیشه از شنیدنش خوشحال می شدم.

روز پرواز First Solo هم یاد صدایی افتادم که پشت تلفن به من گفت که شما نمیتونی و بی خیال شو !

البته یه مقداری بیش از حد معمول طول کشید تا من سولو بشم. دلیلش هم این بود که به اندازه کافی وقت نداشتم و بین پروازها فاصله می افتاد. اما در نهایت کاری که خواستم رو انجام دادم.

متاسفانه اکثریت افرادی که میان این کلاس ها رو ثبت نام می کنند، اصلا وارد مرحله پروازها نمی شن. و تو همون مرحله تئوری کار رو رها می کنند.

اولین تجربه پرواز

روز اولی که پرواز می کردم یادمه که باد خیلی شدیدی داشتیم. من از شدت استرس تمام عصلاتم غیر ارادی منقبض شده بود در حدی که خیلی خسته شدم و احساس کوفتگی داشتم !

اما با تمرین و ادامه دادن و به لطف اساتید محترم و با تجربه بود که بالاخره کار رو به نتیجه رسوندم. اینقدر تو شرایط مختلف و مخصوصا تو بادهای بهار ( بین ساعت ۹ تا ۱۲ )‌ پرواز کردم تا برام عادی شد. اونایی که تو اردیبهشت این تایم پرواز کردند و گرم شدن هوا تو این ساعت رو تجربه کردند (‌با هواپیمای سبک ) می دونن من چی میگم.

از اساتید گرامی که من رو در این مسیر راهنمایی کردند ممنونم. (‌جناب آقایان کاپتان حسن زاده ، کاپتان یزدانی، کاپتان عبداله جانی )

اینم عکس یادگاری روز اولین پرواز سولو

یه مدتی خیلی درگیرم و فرصت ارائه مطلب جدید در سایت کراس ویند رو ندارم.